|
|
|
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Σάββατο 1 Αυγούστου 2015
Πέμπτη 2 Ιουλίου 2015
«Βρὲ πῶς μπατιρήσαμε»!
«Βρὲ πῶς μπατιρήσαμε»!
Ημερομηνία:
02/07/2015
Ἦταν –ἔτσι τὸ θεώρησα τότε ποὺ τὸ πρωτάκουσα– ἕνα βάναυσο τραγουδιστικὸ ἄκουσμα. Παρότι δὲν μὲ ἀφοροῦσε (ἤμουν 9 ἐτῶν), μὲ ἐνοχλοῦσε αὐτὸ τὸ μετακατοχικὸ ἆσμα:
«Βρὲ πῶς μπατηρήσαμε
ποὺ σαρανταρίσαμε...»!
Τὸ ἆσμα, μετὰ παρέλευση πενταετίας, ἔπαψε νὰ ἔχει σημασία. Ἡ βελτίωση τῶν συνθηκῶν ζωῆς ἔκανε τὰ 40 χρόνια μιὰ ἡλικία ἀνθηρή. Βγῆκε ἄλλο ἆσμα τονωτικό: «Ἡ ζωή, ἀγάπη μου, ἀρχίζει ἀπὸ τὰ σαράντα». Ἀργότερα ὁ παλαιός μου γείτονας, ὁ διάσημος Γιῶργος Ζαμπέτας, ἀνέβασε τὸν πῆχυ: «Ὁ πενηντάρης, ὁ πενηντάρης εἶναι ὁ νέος της ἐποχῆς»! Κι ἂν δὲν ἐρχόταν ἡ κρίση, θὰ θεωρούσαμε σὰν νέο της ἐποχῆς τὸν ἑξηντάρη σὺν κάτι παραπάνω.
Σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν ἡλικιακὴ ἀνθοβολία ἐξαίρεση ἀποτελοῦσαν καὶ ἀποτελοῦν κάποιοι ἔφηβοι –μερικοὶ ἦσαν κάποτε μαθητὲς μου– ποὺ ἀσχολήθηκαν μὲ τὴν πολιτική. Ὅσοι τὴ βόλεψαν καλὰ κι ἔφαγαν ἀκόμα πιὸ καλά, παρουσίασαν ἕνα πρόωρο γῆρας. Στὰ 35 εἶχαν χάσει τὴ λυγεράδα τους καὶ στὰ 40 εἶχαν γεράσει προώρως. Πορτραῖτο τοῦ Ντόριαν Γκρέυ;
Πιθανῶς ἡ βαρυσαρκία, οἱ ρωγμὲς στὸ πρόσωπο, τὸ τυποποιημένο χαμόγελο, τὸ ἀπλανὲς βλέμμα, ἡ πνευματικὴ πλατυποδία, ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλά τους βάρυναν μαζὶ μὲ τὰ κιλά τους. Ἔγιναν ἐριγάστορες. Καὶ ἴσχυσε γι’ αὐτοὺς τὸ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου: «Παχεία γαστὴρ λεπτὸν οὐ τίκτει νόον».
Εἰλικρινά, εἶχα ξεχάσει τὸ μετακατοχικὸ ἆσμα, δηλαδὴ τὸν τραγουδιστικὸ λίβελλο κατὰ τῶν σαραντάρηδων ἀμφοτέρων τῶν γενῶν. Δυστυχῶς μοῦ τὸ θύμισε ὁ πρωθυπουργὸς ποὺ μόλις προχθὲς τὸν λέγαμε... νεαρό! Μόλις ἔπιασε τὰ 40, ἔπιασε καὶ τὸ τιμόνι τῆς ἐξουσίας. Καὶ τότε μπατίρησε. Δὲν θὰ πῶ σωματικά. Μπατίρησε πολιτικά. Καὶ παράλληλα μπατίρησε (τὸ ρῆμα ἐδῶ ἐνεργητικὸ) κι ἐμᾶς.
Τοῦτο σημαίνει ὅτι τὸ δικό του «μπατιριλίκι» θὰ τὸ πληρώσουμε ἐμεῖς ποὺ οἱ πλεῖστοι κινούμαστε στὸν ἀστερισμὸ τῶν ἑβδομήκοντα ἐτῶν καὶ κάτι περισσότερο. Δὲν ἁπαλλασσόμεθα βέβαια –λόγω ἡλικίας– ἔναντι παλαιῶν μας ἁμαρτιῶν. Ἡ μεγάλη ἡλικία δὲν ἀποτελεῖ δικαιολογία γιὰ πρότερη ἁμαρτία. Εἶναι θλιβερὸ νὰ ἐπικαλεῖται κανεὶς γιὰ παλαιότερα λάθη σὰν δικαιολογητικό τα ἄσπρα του μαλλιά. Οὔτε ἡ μεγάλη ἡλικία μᾶς ἔκανε ἔμφρονες. Δυστυχῶς, τὰ χρόνια δὲν φέρνουν πάντα σοφία· φέρνουν γηρατειά.
Ἀλλ’ ἂς ἔλθουμε στὸ σήμερα. Ὅποιος παρακολουθεῖ τὶς πολιτικὲς μας ἐξελίξεις, σχηματίζει τὴ γνώμη ὅτι ὁ Θεὸς ἔφτιαξε τὴν Ἑλλάδα σὲ στιγμὴ παραληρήματος. Τούτη τὴ στιγμὴ ποὺ χαράσσω αὐτὲς τὶς γραμμὲς κάπου στὴν Τουλούζη, ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι τοῦτα τὰ γενόσημα τῆς Ἀριστερᾶς ἄνοιξαν τὸ δρόμο γιὰ νέα συμφορά.
Θὰ μποροῦσα ὅλα τα καμώματα τοῦ κ. Τσίπρα καὶ τῆς πολυκέφαλης καὶ κακοκέφαλης κυβερνήσεώς του νὰ τὰ ὀνομάσω Πράξη Καταστροφῆς. Θὰ τὴν ἔλεγα καὶ πράξη δειλίας, ἀλλὰ συχνὰ μιὰ πράξη δειλίας μπορεῖ νὰ γίνει πράξη σωτηρίας. Δὲν κινδυνολογῶ. Ἀπεναντίας τώρα αἰσιοδοξῶ. Τὰ πράγματα βαίνουν διαρκῶς πρὸς τὸ χειρότερο. Καὶ τοῦτο μπορεῖ νὰ ἀποβεῖ σὲ καλό. Ἐνδέχεται ὁ λαός μας νὰ βάλει κάποτε μυαλό. Καὶ νὰ διαλέξει ἄξιο ἀρχηγό.
Ὁ πολιτικὸς ἀρχηγὸς πρέπει νὰ εἶναι ὅπως ὁ τσέλιγκας τὸν παλιὸ καιρό. Ποὺ εἶχε τὴν εὐθύνη γιὰ τὰ πάντα. Γιὰ τὰ κοπάδια, γιὰ τὰ λειβάδια, γιὰ τὰ χειμαδιά, γιὰ τοὺς «πρατάρηδες» καὶ τοὺς «γιδάρηδες». Ὅ,τι κουβέντιαζε ὁ τσέλιγκας, δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι κατανοητὸ ἀπὸ τὸν ἁπλὸ βοσκό. Τὰ πάντα ἦσαν εὐθύνη τοῦ τσέλιγκα. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ ἕναν πρωθυπουργό. Καὶ ἐξηγῶ: τί καταλαβαίνει σήμερα ὁ ἁπλὸς ψηφοφόρος ἀπ’ ὅσα
«Βρὲ πῶς μπατιρήσαμε»! #2
«Βρὲ πῶς μπατιρήσαμε»!
Ημερομηνία:
02/07/2015
κουβέντιαζαν ἐπὶ 5 μῆνες ὁ κ. Τσίπρας καὶ οἱ ἀριστόνοες οἰκονομολόγοι του μὲ τοὺς ὁμολόγους τους στὶς Βρυξέλλες καὶ ἀλλοῦ;
Βρισκόμουν στὸ Μπορντὼ ὅταν πληροφορήθηκα ὅτι ὁριστικοποιήθηκε τὸ δημοψήφισμα μὲ ἕνα σιβυλλικὸ ἐρωτηματικό. Ποὺ φοβᾶμαι ὅτι θὰ μᾶς ρίξει σὲ ἄπατο γκρεμό. Καὶ δὲν ἀπορῶ. Οἱ Ἕλληνες ἔχουν κάνει πολλὰ ἠλίθια πράγματα στὴ ζωή τους ποὺ θὰ δυσκολευόμουν πολὺ νὰ τὰ ταξινομήσω κατὰ μέγεθος ἠλιθιότητος. Δὲν ἀποκλείω τὸ ἐνδεχόμενο ἑνὸς θανατηφόρου κενοῦ. Νὰ ψηφίσουν δηλαδὴ «ΟΧΙ», γιὰ νὰ μποῦν τάχα στὸ μάτι τῶν Εὐρωπαίων κι ἔτσι νὰ βγάλουν τὸ δικό τους.
Λυπᾶμαι, ἀλλὰ ποτὲ δὲν εἶχα ἐμπιστοσύνη στὴν κρίση τοῦ λαοῦ μας. Τὸ ξαναγράφω: Ἡ μάχη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας δὲν χάθηκε στὸ μέτωπο· χάθηκε στὴν κάλπη. Ἔχουμε τὴν τάση νὰ μετατρέπουμε τὸ ἤρεμο ρυάκι συχνότατα σὲ ἄγριο ἄνυδρο φαράγγι. Σὰν αὐτὸ τοῦ Ἀλῆ Βεράν.
Οὐδέποτε μέσα σὲ τόσο μικρὸ χρόνο ἑλληνικὴ κυβέρνηση δημιούργησε γιὰ τὸ τίποτε τόσο παγκόσμιο ντόρο καὶ οὐδέποτε ἄλλη κυβέρνηση σὲ τόσο μικρὴ χρονικὴ στιγμὴ προκάλεσε τόση καταστροφὴ ποὺ μᾶλλον θὰ μεγεθυνθεῖ καὶ μάλιστα μὲ τὴ δική μας συνενοχή. Ἡ κυβέρνηση τοῦ κ. Τσίπρα δὲν πολιτευόταν· διαφημιζόταν. Ἴσως μάλιστα περισσότερο καὶ ἀπὸ τὴ διάσημη Μαντόνα. Ἦταν κυβέρνηση πριμαντόνα.
Τὰ «σούρτα – φέρτα» στὴν Εὐρώπη, στὴ Ρωσία, στὴν Ἀσία καὶ στὴν Ἀμερικὴ ἔδιναν τὴν ἐντύπωση στοὺς ἀφελεῖς ἑνὸς δημιουργικοῦ παλμοῦ, ἐνῶ ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς περίτεχνης πομφολυγοθηρίας. Ποτὲ ἄλλοτε δὲν εἴδαμε τόσες λεκτικὲς σαπουνόφουσκες. Πομφολυγοθῆρες συνεργάτες τοῦ πρωθυπουργοῦ, ποὺ παριστάνουν τοὺς πολιτικούς, νομίζουν ὅτι ἡ πολιτικὴ εἶναι παίγνιον κηφηνείου κι ἔκαναν τὴ σπουδαία θεωρία τῶν παιγνίων «μπαίγνιο», γιὰ νὰ γελᾶ ἡ οἰκουμένη. Καὶ ὁ λαὸς χαζολογοῦσε, χαζογελοῦσε, χαζοζητοκραύγαζε, νομίζοντας ὅτι ἔχει «μπροστάρηδες» Ροβεσπιέρρους, Δαντῶν, Σαὶν Ζὺστ καὶ Κουτόν. Τόσο κουτός! Γι’ αὐτὸ τὸν ἔφαγε ὁ μαρασμός.
Ἡ κυβέρνηση βούλιαξε μέσα στὸ βάλτο τῶν ἀβελτηριῶν της, τῶν ψευδῶν, τῶν ἀρριβισμῶν της. Οὐδὲν τὸ ἐπαναστατικόν. Διότι εἶναι μιὰ ἀριστοκρατίζουσα Ἀριστερά, ποὺ τὸν ἀριστερισμὸ της τὸν γνώρισε σὲ σχολεῖα καὶ πανεπιστήμια τρανά, σὲ σχολὲς τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Ἀγγλίας, οἱ ὁποῖες δημιούργησαν μιὰ ζύμη «Ἀριστερῶν του Κουτιοῦ» καὶ τοῦ σαλονιοῦ. Γι’ αὐτὸ τούτη ἡ πολιτικὴ ταραντέλα ἐπικρίνεται ἀπὸ τοὺς σοβαροὺς Ἀριστεροὺς περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι ἐπικρίνεται καὶ ἀπὸ αὐστηροὺς Δεξιούς.
Τὸ εἶχα ὄνειρο ζωῆς νὰ ἐπισκεφθῶ τὶς ἀκτὲς τῆς Νορμανδίας καὶ νὰ δῶ ἀπὸ κοντά τους αἱματοπότιστους γιαλούς. Κι ἀκόμη νὰ ξαναδῶ τὴν περιοχὴ τοῦ Λάγκεντοκ. Ἤμουν στὰ κάστρα τῶν Καθαρῶν ὅταν πληροφορήθηκα τὴν πολιτικὴ βρομιὰ τῶν Ἀθηνῶν. Γιατί αὐτὸ τὸ δόλιο δημοψήφισμα εἶναι κάτι περισσότερο ἀπὸ λεκές. Κάνει τὸ λαὸ λακέ. Ἄκουσα στὴν ἐκεῖ τηλοψία καὶ τὶς δηλώσεις ἑνὸς δικοῦ μας ἰσχυροῦ παράγοντα. Οἱ Γάλλοι γύρω μου γελοῦσαν. Μελαγχόλησα. Λαὸς ποὺ ἐκλέγει πολιτικοὺς γιὰ γέλια, εἶναι λαὸς γιὰ κλάματα.
Στεκόμουν στὰ τείχη τῆς Καρκασσὸν κι ἀποροῦσα: Τί ἤθελε νὰ παραστήσει στὴν Εὐρώπη ὁ κ. Τσίπρας; Τὸν Κατσαντώνη ἢ τὸν Τσακιντζῆ, τὸν ἐφὲ τοῦ Ἀϊδινίου; Ὅλες αὐτὲς οἱ πόζες καὶ οἱ «κατινιὲς» ἦσαν ἀηδεῖς καὶ ἔξω ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς εὐπρεπείας καὶ τῆς λογικῆς. Ἦσαν ἀδέξιες κινήσεις καὶ μοῦ θύμιζαν ἕναν Λίβυο ταξιτζὴ ποὺ εἶχα μισθώσει μιὰ ἐποχὴ καὶ ποὺ τὸ προηγούμενο ὄχημα ποὺ εἶχε ὁδηγήσει ἦταν... καμήλα!
Ἀλλ’ ἐπειδὴ ξεκινήσαμε τραγουδιστικά, ἂς κλείσουμε πάλι τραγουδιστικά, ἀφιερώνοντας στὸν πρωθυπουργὸ μας τὸ προφητικὸ ἆσμα: «Γεννήθηκες γιὰ τὴν καταστροφή...»
Παρασκευή 1 Μαΐου 2015
Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα
Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα
|
Στη χώρα μας, ο πρώτος εορτασμός της
Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893,
στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του Κεντρικού
Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου
Καλλέργη. Η 1η
Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη.
Έτσι, επελέγη η Κυριακή 2
Μαΐου, για να έχει η γιορτή μαζικό
χαρακτήρα. |
 |
|
Σύμφωνα με την εφημερίδα «Σοσιαλιστής»,
που εξέδιδε ο Καλλέργης, στις 5 το
απόγευμα της Κυριακής συγκεντρώθηκαν
στο Στάδιο πάνω από 2.000 σοσιαλιστές
και εργαζόμενοι. Η «Εφημερίς» τους
υπολόγισε μόνο σε 200 και σημείωνε σε
άρθρο της: «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν
εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον
ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί
της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι
άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι
σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον
χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις
συλλαλητήριον». |
|
|
Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα
το οποίο είχε ως εξής: «Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω, οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν: Α) Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ' όλην την ημέραν, και οι πολίται ν' αναπαύωνται. Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν. Γ) Ν' απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των. Δ) Το συμβούλιον του «Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.» |
|
|
Το ψήφισμα επεδόθη, τελικά, στον
Πρόεδρο της
Βουλής την 1η
Δεκεμβρίου 1893 από τον Σταύρο Καλλέργη.
Ο πρωτοπόρος σοσιαλιστής ανήλθε στη
συνέχεια στο δημοσιογραφικό θεωρείο
και περίμενε με ανυπομονησία από τον
Πρόεδρο της Βουλής να το εκφωνήσει.
Αυτός κωλυσιεργούσε και «ησχολείτο
εις την ανάγνωσιν ετέρων αναφορών
προερχομένων εκ διαφόρων προσώπων
και πραγματευομένων κατά το μάλλον
και ήττον περί ανέμων και υδάτων»,
όπως έγραψε στον «Σοσιαλιστή». |
 |
|
Ο Καλλέργης διαμαρτυρήθηκε μεγαλοφώνως
και με εντολή του Προέδρου συνελήφθη
για διατάραξη της συνεδρίασης. Οι
στρατιώτες της φρουράς, αφού τον
κτύπησαν με τα κοντάκια των όπλων
τους, τον μετέφεραν στο αστυνομικό
τμήμα, όπου παρέμεινε επί διήμερο.
Στις 9
Δεκεμβρίου 1983 δικάστηκε και
καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών,
τις οποίες εξέτισε στις φυλακές του
Παλαιού Στρατώνα. Με τον περιπετειώδη
αυτό τρόπο έληξε και τυπικά ο πρώτος
εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς
στην Ελλάδα. |
|
Εργατική Πρωτομαγιά
Εργατική Πρωτομαγιά
 |
| Ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να προβάλει τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα και να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον. Η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου. |  |
| Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας. | 
|
Τα γεγονότα του Σικάγου
 |
Τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886 για το οκτάωρο, ωθούμενα από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις των καναδών συντρόφων τους. Την περίοδο εκείνη το κανονιστικό πλαίσιο εργασίας στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές. |
 |
Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων. Στην κεφαλή της πορείας ήταν ο αναρχοσυνδικαλιστής Άλμπερτ Πάρσονς, η γυναίκα του Λούσι και τα επτά παιδιά τους. |
Το πρώτο αίμα
χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το
εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο.
Απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν
τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε
συμπλοκή. Η Αστυνομία και οι μπράβοι
της επιχείρησης επενέβησαν δυναμικά.
Σκότωσαν τέσσερις απεργούς και
τραυμάτισε πολλούς, προκαλώντας οργή
στην εργατική τάξη της πόλης. |
Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ, με πρωτοστατούντες τους αναρχικούς. Η συγκέντρωση ήταν πολυπληθής και ειρηνική. Το κακό, όμως, δεν άργησε να γίνει. Οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση και τότε από το πλήθος των απωθούμενων διαδηλωτών ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστεί απροσδιόριστος αριθμός, ενώ έξι αστυνομικοί έχασαν τη ζωή τους από πυρά (φίλια ή των διαδηλωτών παραμένει ανεξακρίβωτο), ανεβάζοντας τον αριθμό τους σε επτά. |
|
Για τη βομβιστική επίθεση, που προκάλεσε
τον θάνατο του αστυνομικού, κατηγορήθηκαν
οι αναρχοσυνδικαλιστές Άουγκουστ Σπις,
Γκέοργκ Έγκελ, Άντολφ Φίσερ, Λούις Λινγκ,
Μίκαελ Σβαμπ, Σάμουελ Φίλντεν, Όσκαρ
Νίμπι και Άλμπερτ Πάρσονς, που ήταν από
τους οργανωτές της διαδήλωσης. Όλοι,
εκτός του Πάρσονς και του Φίλντεν, ήταν
γερμανοί μετανάστες. Η δίκη των οκτώ
ξεκίνησε στις 21
Ιουνίου 1886. Ο εισαγγελέας Τζούλιους
Γκρίνελ ζήτησε τη θανατική ποινή και
για τους οκτώ κατηγορουμένους, χωρίς
να προσκομίσει κανένα στοιχείο που να
τους συνδέει με τη βομβιστική επίθεση.
Απλώς, είπε ότι οι κατηγορούμενοι
ενθάρρυναν με τους λόγους τους τον
άγνωστο βομβιστή να πραγματοποιήσει
την αποτρόπαια πράξη του, γι' αυτό
κρίνονται ένοχοι συνωμοσίας. |
 |
Από την πλευρά της, η υπεράσπιση έκανε λόγο για προβοκάτσια και συνέδεσε τη βομβιστική επίθεση με το διαβόητο πρακτορείο ντετέκτιβ «Πίνκερτον», που συχνά χρησιμοποιούσαν οι εργοδότες ως απεργοσπαστικό μηχανισμό. Οι ένορκοι εξέδωσαν την ετυμηγορία τους στις 20 Αυγούστου 1886 κι έκριναν ενόχους και τους οκτώ κατηγορούμενους. Οι Σπις, Έγκελ, Φίσερ, Λινγκ, Σβαμπ, Φίλντεν και Πάρσονς καταδικάστηκαν σε θάνατο, ενώ ο Νίμπι σε κάθειρξη 15 ετών. Μετά την εξάντληση και του τελευταίου ενδίκου μέσου, ο κυβερνήτης της Πολιτείας του Ιλινόις, Ρίτσαρντ Όγκλεσμπι, μετέτρεψε σε ισόβια τις θανατικές ποινές των Σβαμπ και Φίλντεν, ενώ ο Λιγκ αυτοκτόνησε στο κελί του. Έτσι, στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Σπις, Πάρσονς, Φίσερ και Έγκελ οδηγήθηκαν στην αγχόνη, τραγουδώντας τη «Μασσαλιώτιδα». Η δίκη των οκτώ θεωρείται από διαπρεπείς αμερικανούς νομικούς ως μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις κακοδικίας στην ιστορία των ΗΠΑ. |
 |
| Στις 26 Ιουνίου
1893 ο κυβερνήτης του Ιλινόις, Τζον Πίτερ
Άλτγκελντ παραδέχθηκε ότι και οι οκτώ
καταδικασθέντες ήταν αθώοι και κατηγόρησε
τις αρχές του Σικάγου ότι άφησαν
ανεξέλεγκτους τους ανθρώπους του
«Πίνκερτον». Ως μια ύστατη πράξη δικαίωσης
έδωσε χάρη στους φυλακισμένους Φίλντεν,
Νίμπε και Σβαμπ. Αυτό ήταν και το πολιτικό
του τέλος. Αργότερα, ο επικεφαλής της
αστυνομίας του Σικάγου, που έδωσε την
εντολή για τη διάλυση της συγκέντρωσης,
καταδικάσθηκε για διαφθορά. Μέχρι σήμερα
παραμένει ανεξακρίβωτο ποιος ήταν ο
δράστης της βομβιστικής επίθεσης. |
 |
Ο Μάιος στην Ελληνική λαογραφία
Ο Μάιος στην Ελληνική λαογραφία
| Παρ’ όλο που γενικά ο Μάιος θεωρείται ως ο τελευταίος μήνας της Άνοιξης, είναι στην ουσία το μέσο της ανθοφόρας αυτής εποχής αφού το Καλοκαίρι δεν αρχίζει παρά δύο δεκαήμερα μετά το τέλος του, στις 21 Ιουνίου. Ο Μάιος, είναι πράγματι «μήνας χαράς και λατρείας της βλάστησης, με δοξασίες και έθιμα διαχρονικού χαρακτήρα», όπως το παραδοσιακό έθιμο με το πρωτομαγιάτικο στεφάνι το οποίο στολίζει την πόρτα του σπιτιού μέχρι τις 24 Ιουνίου οπότε καίγεται στις φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Οι λαϊκές προλήψεις θεωρούν τον Μάιο «μαγεμένο» γι’ αυτό αποφεύγονται οι γάμοι και οι σοβαρές εργασίες στη διάρκειά του, εξ ου και η παροιμία «Στον καταραμένο τόπο, τον Μάη μήνα βρέχει». Όλοι οι λαοί, πάντως, την Πρωτομαγιά γιόρταζαν την ανθοφορία της Φύσης και την απαρχή των «καλών καιρών». Κι ενώ οι λαϊκές παροιμίες, όπως, «Μάη μου, Μάη δροσερέ κι Απρίλη λουλουδάτε» και «ο Μάης έχει τ’ όνομα κι ο Απρίλης τα λουλούδια», προσπαθούν να μας επαναφέρουν στην τάξη, οι παιδικές αναμνήσεις δεν μας το επιτρέπουν. Κι έτσι συνεχίζουμε να τραγουδάμε: «Ο Μάιος μας έφτασε/εμπρός βήμα ταχύ/να τον προϋπαντήσουμε/παιδιά στην εξοχή». | 
|
 |
|
 |
 |
 |
 |
Μάιος
Μάιος
Το
Καλαντάρι του Μαϊου από το Très
Riches Heures du Duc de Berry
Μάιος
|
|||||
1
|
2
|
3
|
4
|
5
|
6
|
7
|
8
|
9
|
10
|
11
|
12
|
13
|
14
|
15
|
16
|
17
|
18
|
19
|
20
|
21
|
22
|
23
|
24
|
25
|
26
|
27
|
28
|
29
|
30
|
31
|
Ο Μάιος στην ιστορία
.jpeg) Νικόλαος Γύζης, Ιστορία
(1892). Λάδι σε καμβά, 89 εκ. διάμετρος.
Ιδιωτική συλλογή. "
|
 Πανοραμική απεικόνιση της
Κωνσταντινούπολης, ως πρωτεύουσας
της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
|
 Πλούταρχος
|
Κατά τον Πλούταρχο (Βίος Νουμά 19) η ονομασία του Μήνα (Maja) προήλθε από το όνομα της νύμφης Μαίας που ήταν η ομορφότερη από τις Πλειάδες τις επτά κόρες του Άτλαντα (Ατλαντίδες) και της Πλειόνης και μητέρα του θεού Ερμή στον οποίο ο μήνας αυτός ήταν αφιερωμένος. |
 Οι Πλειάδες
|
Από άλλους υποστηρίζεται ότι αυτό το όνομα είναι προσδιοριστικό πρεσβύτερης ηλικίας εκ του major (μεγαλύτερος): «Μαϊώρεις γαρ οι πρεσβύτεροι» (Πλούταρχος), ο δε Οβίδιος παράγει το όνομα του μήνα από το Majestas (Μεγαλειότης) που έχει αποδεχθεί και ο τεκτονισμός. |
 Ὁ Ἄτλας |
 Νύμφες Υάδες |
 Ερμής |
|
Στην αρχαία
Ρώμη
κατά τον μήνα Μάιο τελούνταν γιορτές
προς τιμή της πηγαίας Νύμφης
Ηγερίας,
στο άλσος της, προς ανάμνηση των
συμβουλών της, που παρέσχε στον Νουμά
για τις θρησκευτικές αρχές που εισήγαγε
στη Ρώμη. Κατά δε την 1η (Μπόνα
Ντέα) και 2η Μαΐου συνεχιζόντουσαν
τα από 28
Απριλίου αρχόμενα Φλοράλια,
εορτές προς τιμή της θεάς της βλάστησης
της Χλωρίδας
(Flora).
Επίσης κατά τον ίδιο μήνα οι Ρωμαίοι
τελούσαν τα "Lemuria" Μειλίχια
που ήταν εορτές προς ιλασμό των ψυχών
των νεκρών. Στη τέχνη τον μήνα Μάιο οι
Ρωμαίοι τον παρίσταναν με μορφή
μεσήλικου άνδρα που έφερε πλατύ χιτώνα
με μεγάλες περιχειρίδες (σαν το σημερινό
ράσο) και έχοντας στη κεφαλή το κάνιστρο
γεμάτο άνθη ενώ στα πόδια του υπήρχε
ένα παγώνι (ταώς) με ανοιγμένα τα φτερά.
|
Ο Μάιος συνδέεται
επίσης και με την όλη πορεία της
Βασιλεύουσας
πόλης του Μεγάλου
Κωνσταντίνου
του οποίου τη μνήμη γιορτάζουμε στις
21 του μήνα. Δέκα ημέρες νωρίτερα
γιορτάζονται τα γενέθλια ή εγκαίνια
της Κωνσταντινούπολης κατά το έτος
330 μ.Χ., ενώ στις 29 η μνήμη μας γυρνάει
πίσω στην Άλωσή
της (1453). Η
απόφαση του Κωνσταντίνου να μεταφέρει
την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
στη θέση του αρχαίου Βυζαντίου
πάρθηκε το έτος 324. Σύμφωνα με την
παράδοση ο ίδιος ο Κωνσταντίνος ,
κρατώντας ένα ακόντιο, χάραξε τα σύνορα
της πόλης που φάνηκαν πολύ μεγάλα
στους συμβούλους του. Έτσι τον ρώτησαν
πόσο θα προχωρήσει ακόμη, κι εκείνος
τους απάντησε: «Θα
προχωρήσω μέχρις ότου σταματήσει
αυτός που προχωρεί εμπρός μου».
|
Στην αρχαία
Ρώμη
|
η Βασιλεύουσα
|
|
Νύμφη
Ηγερία
|
Μέγας Κωνσταντίνος
|
H Φλόρα.jpg)
|
Άλωση
|
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
