Η χρηματοπιστωτική κρίση διευρύνεται

Η χρηματοπιστωτική κρίση διευρύνεται

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ-ΛΟΝΔΙΝΟ-ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ.--
H τελευταία κρίση δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Τα «οικονομικά βουντού», όπως είχε χαρακτηρίσει ο πρώην πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος το πρόγραμμα του Ρόναλντ Ρίγκαν - φυσικά πριν γίνει ο ίδιος αντιπρόεδρος και κατόπιν πρόεδρος - με το οποίο ξεκίνησε η παράδοση όλης της οικονομίας στην αγορά, έχουν δώσει πολλά δείγματα τις τελευταίες δεκαετίες: την κατάρρευση των εταιρειών διαχείρισης κεφαλαίων μακράς διαρκείας και τη διάσωσή τους με ομοσπονδιακά κονδύλια, τη μαύρη Δευτέρα των χρηματιστηρίων του 1989, την ασιατική νομισματική και χρηματοπιστωτική κρίση στα τέλη της δεκαετίας του '90 που μεταδόθηκε και στις υπόλοιπες αναδυόμενες οικονομίες, την κατάρρευση της οικονομίας του Μεξικού και τη διάσωσή της και πάλι με ομοσπονδιακά κεφάλαια, το σκάσιμο της φούσκας της νέας οικονομίας - νέων τεχνολογιών - το σκάνδαλο της Ενρον και άλλα εγκλήματα του χρηματιστηριακού κεφαλαίου. Σε όλα αυτά η μαγική λύση ήταν μία: διάσωση από τον προϋπολογισμό, με χρήματα των εργαζομένων, που είδαν τις αποδοχές τους να παγώνουν ή και να μειώνονται, τις συντάξεις τους να χάνονται, την ασφάλισή τους να περνά σε ιδιωτικά χέρια. Και αυτή η κρίση, έκφραση της ίδιας της καπιταλιστικής κρίσης, επιχειρείται να φορτωθεί στις πλάτες των εργαζομένων.

Δεν εγκρίθηκε το σχέδιο «σωτηρίας» στη Βουλή των Αντιπροσώπων

Επιτακτικά μπαίνει από τους κεφαλαιοκράτες η ανάγκη να διασωθούν οι «μάγοι της Γουόλ Στριτ» αλλά σε ψηφοφορία που έγινε χτες στην αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων, με ψήφους 228 έναντι 205, απορρίφθηκε τελικά το λεγόμενο «σχέδιο κατά της πιστωτικής κρίσης», ύψους 700 δισ. δολαρίων.
Νωρίτερα ο Αμερικανός πρόεδρος Τζ. Μπους είχε δηλώσει πως το πακέτο των 700 δισ. δολαρίων για τη σωτηρία των αμερικανικών τραπεζών αντιμετωπίζει την κρίση «στη ρίζα της» και θα βοηθήσει ώστε αυτή να μην επεκταθεί περαιτέρω στην οικονομία.
Ωστόσο το χτεσινό αποτέλεσμα σηματοδότησε «βουτιά» στα χρηματιστήρια και ταυτόχρονα οδηγεί σε νέο κύκλο διαπραγματεύσεων.
Στο νομοσχέδιο, υπό τον τίτλο «Επείγουσα Πράξη Οικονομικής Σταθερότητας 2008», περιλαμβάνεται, επιπλέον, η πρόβλεψη πως οι εταιρείες θα πρέπει να προσφέρουν εξασφάλιση για τα επισφαλή διαθέσιμά τους, εκτός από τη δυνατότητα που τους προσφέρεται να εξαγοραστούν τα διαθέσιμά τους από την αμερικανική κυβέρνηση. Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομίας θα έχει τη δυνατότητα να αναλάβει τμήματα από τις ξένες τράπεζες που λειτουργούν στις ΗΠΑ, αρκεί αυτές να επιλέξουν να συμμετάσχουν στο σχέδιο διάσωσης. Επιπλέον, το υπουργείο Οικονομικών «δεν έχει το δικαίωμα να αγοράζει, ή να υπόσχεται πως θα αγοράσει» διαθέσιμα, χωρίς να λαμβάνει εκ των προτέρων «κάποια εγγύηση, που θα του δίνει το δικαίωμα να λαμβάνει κοινές μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου ή προνομιούχες», στην περίπτωση των εισηγμένων στα χρηματιστήρια εταιρειών.

Αναμπουμπούλα και στην Ευρώπη

Στο μεταξύ ως μολυσματική νόσος η κρίση πέρασε τον Ατλαντικό. Ετσι χτες η ισπανική τράπεζα Santander ανακοίνωσε πως πρόκειται να εξαγοράσει, μέσω της τράπεζας Abbey που ήδη ελέγχει, μερίδιο της - εθνικοποιημένης - βρετανικής τράπεζας Bradford & Bingley, η οποία βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του βρετανικού Τύπου η κυβέρνηση προχωρά στην εθνικοποίηση 50 δισ. λιρών (63,5 δισ. ευρώ) των διαθέσιμων της Β&Β, εκ των οποίων τα 41 δισ. αφορούν στεγαστικά δάνεια.
Το Βέλγιο, η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο μελετούν το ενδεχόμενο να αναλάβουν σημαντικά ποσοστά της βελγο-ολλανδικής τραπεζικής και ασφαλιστικής κοινοπραξίας Fortis - το ολλανδικό τραπεζικό τμήμα του ομίλου ΑΒΝ Amro θα τεθεί προς πώλησιν - όπως ανακοινώθηκε μετά τις διήμερες διαβουλεύσεις μεταξύ αξιωματούχων των τριών χωρών και της διοίκησης της κλυδωνιζόμενης εταιρείας στις Βρυξέλλες.
Να σημειώσουμε ότι με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του χρηματιστηρίου της Αθήνας, η Fortis, κατέχει το 12,8% του μετοχικού κεφαλαίου της Alapis και το 5,7% της Sprider. Θεωρείται πιθανό να συμμετέχει και σε άλλες εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες, αλλά με χαμηλότερα ποσοστά.
Επίσης, στη Γερμανία, η κυβέρνηση και κορυφαίες τράπεζες προχώρησαν σε διοχέτευση εγγύησης ύψους 35 δισ. ευρώ προκειμένου να σωθεί από τη χρεοκοπία η δεύτερη μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα στον τομέα χορήγησης στεγαστικών δανείων η Hypo Real Estate Holding.

read more "Η χρηματοπιστωτική κρίση διευρύνεται"

H ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ

H ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ

Ο Writer ξαναχτυπά

Αυτό το «φρούτο» καθιερώθηκε το 2001 που δεν ήταν μόνο το πρώτο έτος της τρίτης χιλιετίας αλλά και το έτος της καθιέρωσης της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (ΝΠΤ). Βέβαια για πολλούς η ΝΠΤ δεν άρχισε παρά το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, όταν οι πρωθιερείς της παγκοσμιοποιημένης ακροδεξιάς, που για πολλά χρόνια δρούσαν αποκλειστικά από το παρασκήνιο, πέρασαν στην αντεπίθεση, επιβάλλοντας σταδιακά —και με άλλοθι τον πόλεμο κατά της διεθνούς τρομοκρατίας που μόλις είχε «χτυπήσει» στην καρδιά του καπιταλισμού— την κατατρομοκράτηση της υφηλίου.
Η πρώτη τους επιδίωξη, προτού φυσικά πετύχουν τα μακροχρόνια σχέδια τους ήταν να πάρουν την ρεβάνς για την ήττα που υπέστησαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Αυτή η ήττα ήταν που τους έσπρωξε έκτοτε στο αθέατο παρασκήνιο, αλλά και από την μερικές ακόμη ήττες που είχαν υποστεί από την εκσυγχρονισθείσα μεταπολεμικώς αστική δημοκρατία.
Ας θυμηθούμε τι είχε δηλώσει ο συνοδοιπόρος των ΗΠΑ «κύριος» Τ. Μπλαιρ (πρωθυπουργός της Αγγλίας) στις 2 Οκτωβρίου 2001. Είχε πει: «Ας αλλάξουμε την τάξη στον κόσμο γύρω μας…!», δίνοντας παράλληλα το σύνθημα για μια χωρίς προηγούμενο αστυνομοκρατία στη Δύση και για ένα χωρίς προηγούμενο αιματοκύλισμα στον ανυπάκουο στα κελεύσματα της (Λευκής–Χριστιανικής–Πολιτισμένης) Δύσης, Τρίτο Κόσμο.
Για μένα η ΝΠΤ είχε ξεκινήσει μερικούς μήνες νωρίτερα, στις 20 Ιανουαρίου του 2001, την ημέρα δηλαδή της ορκωμοσίας του Τζωρτζ Μπους ως 43ου προέδρου των ΗΠΑ και —ταυτόχρονα— της ανάδυσης των «εγκεφάλων» της επιτιθέμενης ακροδεξιάς που κρύβονταν πίσω από τους : Περλ Γούλφοβιτς, Τσένι Ράμσφελντ, Ράις Φρανκς, και άλλα τρανταχτά ονόματα.
Τα ίδια ονόματα που επανέφεραν στο προσκήνιο όρους όπως «προληπτικός πόλεμος» ο οποίος είχε ακουστεί από την εποχή του Χίτλερ (κάτι που επιβεβαιώνει και αυτό με την σειρά του την αδιάσπαστη ενότητα του προφήτη της «Νέας Τάξης Πραγμάτων» της δεκαετίας τους 1930 με τους ιεροκήρυκες της ΝΠΤ σήμερα).
Η Νέα Παγκόσμια Τάξη λοιπόν, για όσους δεν το έχουν συνειδητοποιήσει, πολιτικώς είναι εδώ, παρούσα. Μπορεί να είναι στο ξεκίνημα της μεν, αλλά παρούσα. Οπότε εύλογα γεννάται το ερώτημα, πώς θα είναι στην πλήρη ακμή της; ή τι ακόμα, περιμένει τους πολίτες του παγκόσμιου χωριού;
Το περιβάλλον που ζούμε είναι ένα ζοφερό περιβάλλον ψηφιακού φακελώματος, καταστολής, περιορισμού των ατομικών ελευθεριών, βίαιης επιβολής της «PAX AMERICANA», επιστημονικής μετάλλαξης των πολιτών σε υπηκόους και αποθησαυρισμού των ολίγων θα κινηθεί τα επόμενα χρόνια η ιστορία. Μια ιστορία που ο Βορράς θα περικλείει μέσα στους κόλπους του πολλούς «Νότους» (άνεργους, μετανάστες, φτωχούς και απόκληρους), η δε Δύση θα επιβάλλεται στην Ανατολή με την οικονομική εξωστρέφεια, το παγκόσμιο εμπόριο και την πολεμικής της υπεροπλία και βέβαια στις αμφιταλαντευόμενες χώρες με πρόκληση νομισματικών κρίσεων, όπως έκαναν πολλές φορές στο παρελθόν στο Μεξικό το 1994, στην Νοτιοανατολική Ασία το 1997, στη Ρωσία το 1998, στη Βραζιλία το 1999, στη Αργεντινή το 2001, αλλά ταυτόχρονα θα αισθάνεται πως απειλείται από την Ανατολή χάρη στους δημογραφικούς ρυθμούς της, στους ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης, που στα μέσα του 21ου αιώνα θα φέρουν το κινέζικο ΑΕΠ επτά φορές μεγαλύτερο του Αμερικανικού, και την ανάπτυξη της τεχνολογίας της, παράγοντες ικανούς, αν ενωθούν με το συσσωρευμένο μίσος των λαών της Ανατολής για τους Χριστιανούς σταυροφόρους (από τότε προσπαθούν να επιβάλλουν την Νέα Τάξη), που ήταν αποικιοκράτες και τόσα δεινά άρχισαν να φέρνουν στην Ανατολή για την ευημερία της Δύσης. Έτσι κι αλλιώς το δορυφορικό σύστημα «PANOPTICON» έχει αρχίσει πλέον να μας βλέπει όλους και ίσως το παγκόσμιο κάψιμο των δασών να γίνετε προς διευκόλυνση αυτού του Μεγάλου αδελφού. Σταματάω εδώ γιατί φοβάμαι ότι θα κουράσω μιας και το διάβασμα μεγάλων άρθρων από την οθόνη μάλλον είναι κάτι δύσκολο και ίσως και δυσνόητο. Για αυτό καλύτερα να τα λέμε λίγο–λίγο, όπως η παραβολές του Χριστού ένα πράγμα.

read more "H ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ"

Δεν αντέχω άλλο τα σκουπίδια!!!

Δεν αντέχω άλλο τα σκουπίδια!!!

Δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί η κατάσταση. Επιθυμώ την ύπαρξη ενεργών και δυναμικών πολιτών. Που δεν θα φοβούνται να καθήσουν μπροστά στη δύναμη, την βία και την απανθρωπιά της εξουσίας.
Η κατάθλιψη αυτή πρέπει να σταματήσει. Είμαστε σε έναν τόπο που αποτελεί όαση ομορφιάς παγκόσμια. Κι εμείς αυτή την ομορφιά δεν την βλέπουμε, δεν τη νιώθουμε πια.
Πρέπει να τερματιστεί η "τηλεοπτική βία" εις βάρος των πολιτών. Δεν μπορώ να γίνομαι στόχος της προπαγάνδας των ό,ποιων συμφερόντων (που είναι πάντα αντίθετα με τα συμφέροντα της πολιτείας και των πολιτών της.
Χρειάζομαι έναν ηγέτη με πυγμή, αποφασιστικότητα και (ει το δυνατόν) έναν άνθρωπος που θα χτυπήσει τη γροθιά του στο μαχαίρι.
Δεν θέλω άλλο πια "τσουτσέκια" και "παρατρεχάμενους" της όποιας οικονομικής εξουσίας. Δεν μπορώ να με οδηγούν άνθρωποι χωρίς ικανότητες. Άνθρωποι που δεν θα μπορούσαν να διαχειριστούν ούτε έναν καβγά δύο παιδιών. Δεν αντέχω να με θεωρούν "ένα τίποτε" που γεμίζει το δικό τους κενό!
Δεν αντέχω να βλέπω αυτόν τον τόπο χωρίς προοπτική, να μαραζώνει σε μικροπρέπειες και μικροπολιτικές του ωχαδερφισμού και του "ότι μπορείς να κάνεις αύριο, άστο για του χρόνου". Δουλειά, σοβαρότητα, συνέπεια και τιμιότητα.
Ζητάω πολλά?

read more "Δεν αντέχω άλλο τα σκουπίδια!!!"

Χρηματοπιστωτική κρίση ή συνολική οικονομική κρίση;

Χρηματοπιστωτική κρίση ή συνολική οικονομική κρίση;

Από τα μέσα Αυγούστου το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι σε κατάσταση αναταραχής. Η θρυαλλίδα που την πυροδότησε ήταν η ξαφνική ανακάλυψη ότι έχουν αυξηθεί σημαντικά τα προβλήματα πληρωμής των στεγαστικών δανείων μειωμένης εξασφάλισης στις ΗΠΑ. Τα δάνεια αυτά - τα λεγόμενα και δάνεια των φτωχών - τα παίρνουν άτομα με μικρό εισόδημα έχοντας προκαταβάλει πολύ μικρό ποσοστό της αξίας του ακινήτου που αγόρασαν (5% ή και λιγότερο). Τα δάνεια αυτά δίνονται με εγγύηση την αξία του ίδιου του ακινήτου και επίσης με υψηλότερα (και συνήθως κυμαινόμενα) επιτόκια λόγω χαμηλής πιστοληπτικής ικανότητας των δανειζομένων.

Μέχρι πρόσφατα τα φτωχότερα στρώματα στις ΗΠΑ μπορούσαν να χρηματοδοτούν την αποπληρωμή τέτοιων ακριβώς στεγαστικών δανείων για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί μέσω της αύξησης των ωρών εργασίας τους (οι ΗΠΑ είναι πρωταγωνιστής στην κούρσα αυτή τα τελευταία χρόνια), μπορούσαν να συμπληρώνουν το εισόδημά τους με επιπλέον εργασία. Φυσικά, για το κεφάλαιο αυτό είναι προσοδοφόρο καθώς οι επιπλέον ώρες εργασίας σε συνδυασμό με τη γενικότερη αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας (που υπήρχε μέχρι πρόσφατα στην αμερικανική οικονομία και που όμως πρόσφατα δείχνει σημεία κάμψης) συμβάλλουν στην αύξηση της απλήρωτης σε σχέση με την πληρωμένη εργασία και συνεπώς δημιουργούν επιπλέον υπεραξία. Δεύτερον, μέχρι πρόσφατα οι τιμές των ακινήτων αυξάνονταν με αποτέλεσμα η εξυπηρέτηση των δανείων αυτών να γίνεται πιο εύκολη (καθώς έτσι λαμβάνονταν νέα δάνεια με καλύτερους όρους) και ακόμη και πολλοί να τα πωλούν και να αντλούν ποσά μεγαλύτερα από τα δάνεια τα οποία καταβάλλουν. Βέβαια, ακόμη και στην περίπτωση αυτή οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί που τους είχαν δανείσει δε χάνουν καθώς τα δάνεια αυτά αποφέρουν πολύ υψηλούς τόκους και προμήθειες.

Γρηγοριάδης Κώστας

Το πρόβλημα στην αμερικανική αγορά αρχίζει να εμφανίζεται επίσης για δύο λόγους. Συνήθως οι επίσημοι αναλυτές εστιάζουν μόνο στον πρώτο, δηλαδή στην αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων από την FED όλο το προηγούμενο διάστημα που κάνει την αποπληρωμή των δανείωναυτών πιο δύσκολη. Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος λόγος που αφορά αυτό που στα αστικά Οικονομικά ονομάζεται «πραγματική οικονομία» ή για τον μαρξισμό αποτελεί το παραγωγικό κεφάλαιο. Φαίνεται ότι μετά από μία μακρά περίοδο καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, που αύξησαν το βαθμό εκμετάλλευσης της εργασίας δραματικά (με τη γρηγορότερη αύξηση του απλήρωτου σε σχέση με τον πληρωμένο χρόνο εργασίας), παρουσιάζονται σημεία κόπωσης. Είναι γεγονός ότι υπό δεδομένες κοινωνικές και τεχνολογικές συνθήκες, υπάρχουν σαφή όρια στο πόσο μπορεί να αυξηθεί ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργασίας χωρίς να διακινδυνεύει η ίδια η αναπαραγωγή της και εν τέλει η αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος. Μάλιστα, αρκετοί Αμερικανοί μαρξιστές οικονομολόγοι, σε διάφορες πρόσφατες εμπειρικές μελέτες, υποστηρίζουν ότι η πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους ξαναρχίζει να ενισχύεται σε σχέση με τις αντίρροπες δυνάμεις της που κινητοποιήθηκαν από τις αναδιαρθρώσεις. Αυτό σε συνδυασμό με τα υψηλότερα επιτόκια - που ενώ ωφελούν το χρηματικό κεφάλαιο κάνουν πιο ακριβό το κόστος των επενδύσεων του παραγωγικού κεφαλαίου, το οποίο όμως δημιουργεί την υπεραξία και που μέρος της αναδιανέμεται στο χρηματικό κεφάλαιο - ενίσχυσαν τις τάσεις ύφεσης στην αμερικανική οικονομία με αποτέλεσμα τους χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης της φετινής χρονιάς. Δηλαδή, το πρόβλημα στην κτηματαγορά προκύπτει γιατί συνολικά ο αμερικανικός καπιταλισμός ασθμαίνει και επομένως η εργατική τάξη και τα λαϊκά και μεσαία στρώματα δεν έχουν επαρκή εισοδήματα. Αυτό με τη σειρά του μείωσε τη ζήτηση για κατοικίες με αποτέλεσμα την πτώση των τιμών τους, πράγμα που δυσκόλεψε τη φθηνή αναχρηματοδότηση των στεγαστικών δανείων.

Μέχρι εδώ τα πράγματα θα ήταν σχετικά απλά. Αλλωστε, κρίσεις σε κτηματαγορές έχουν υπάρξει ξανά και δεν επεκτάθηκαν στην υπόλοιπη οικονομία. Ομως, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι έτσι. Στην τρέχουσα περίοδο η αμερικανική οικονομία βασίζεται ιδιαίτερα στην κατανάλωση (που βασικό της τμήμα είναι οι δαπάνες των μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων). Οι στεγαστικές δαπάνες αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικότατο μερίδιο της κατανάλωσης. Συγχρόνως, η αμερικανική οικονομία αποτελεί σήμερα την ατμομηχανή της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας καθώς οι εξαγωγές της Ευρώπης και της Απω Ανατολής απορροφούνται σε μεγάλο βαθμό από τις ΗΠΑ και χρηματοδοτούνται μέσω του φθηνού δανεισμού των ΗΠΑ κυρίως από τις χώρες της Απω Ανατολής (δηλαδή, με την αγορά αμερικανικών χρεογράφων ιδιαίτερα από τις κεντρικές τράπεζες των χωρών αυτών). Στο βαθμό που η αμερικανική κατανάλωση παρουσιάσει σημεία κάμψης, τότε θα παρουσιάσουν προβλήματα οι ευρωπαϊκές και απω-ανατολικές εξαγωγές και στη συνέχεια θα υπάρξουν ενδεχομένως προβλήματα και στη φθηνή δανειοδότηση των ΗΠΑ από τις χώρες της Απω Ανατολής. Σε μία τέτοια περίπτωση όλη η σημερινή παγκόσμια αρχιτεκτονική του καπιταλιστικού συστήματος θα κινδυνεύσει σοβαρά.

Η κατάσταση αυτή γίνεται ακόμη πιο επισφαλής και περίπλοκη από τη βαρύτητα που έχει αποκτήσει σήμερα το χρηματικό κεφάλαιο. Είναι σαφές ότι η κρίση στην αμερικανική κτηματαγορά έχει γίνει κρίση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό έγινε όχι μόνο γιατί κινδυνεύουν οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί που έχουν δώσει τέτοια επισφαλή στεγαστικά δάνεια, τα οποία σημειωτέον είναι περίπου το 14% των στεγαστικών δανείων, αλλά γιατί με βάση αυτά τα δάνεια - και όχι μόνο - το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει ανοίξει πολλαπλασιαστικά μία σειρά από άλλες δραστηριότητες κερδοφορίας που τώρα με τη σειρά τους κινδυνεύουν. Πρόκειται δηλαδή για μία κατάσταση ντόμινο. Οι τράπεζες που εκδίδουν τα στεγαστικά δάνεια στη συνέχεια τα κάνουν ομόλογα και τα πωλούν σε κερδοσκοπικά κεφάλαια (και ιδιαίτερα τα λεγόμενα ταμεία αντιστάθμισης κινδύνου, τα γνωστά hedge funds). Τα δεύτερα τα αγοράζουν προσδοκώντας - μέσα από τους τίτλους αυτούς και τις αγοραπωλησίες τους - ακόμη μεγαλύτερες αποδόσεις από τις αρχικές των στεγαστικών δανείων. Από την άλλη οι τράπεζες, με την πώληση των τίτλων αυτών αντλούν ρευστό με το οποίο εκδίδουν ακόμη περισσότερα στεγαστικά δάνεια. Με αυτό το γαϊτανάκι το χρηματικό κεφάλαιο κυνηγά ακόμη μεγαλύτερες αποδόσεις που όμως πιέζουν και τα λαϊκά εισοδήματα αλλά και το μερίδιο της υπεραξίας που καρπώνεται το παραγωγικό κεφάλαιο.

Από τη στιγμή όμως που παρουσιάστηκαν προβλήματα στα στεγαστικά δάνεια μειωμένης εξασφάλισης μία σειρά από τράπεζες έπαψαν να ρευστοποιούν τους τίτλους που είχαν πουλήσει στα κερδοσκοπικά κεφάλαια. Επιπλέον, προέκυψαν ανησυχίες και για την οικονομική κατάσταση όχι μόνο των κερδοσκοπικών οργανισμών αλλά και αρκετών τραπεζών (με πρόσφατη περίπτωση αυτή της αγγλικής Barclays). Αυτό είχε αποτέλεσμα οι τράπεζες να μη δανείζουν ούτε η μία την άλλη - όπως γίνεται όταν αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας - γεγονός που επιδείνωσε τα πράγματα. Ταυτόχρονα, έχουν επηρεαστεί σοβαρά οι διεθνείς κεφαλαιαγορές για δύο λόγους. Πρώτον, οι περισσότερες τράπεζες είναι εισηγμένες σε αυτές και μάλιστα με σημαντική βαρύτητα. Εάν όμως μία τράπεζα αντιμετωπίσει προβλήματα τότε ενδεχομένως κινδυνεύουν και μία σειρά από επιχειρήσεις (πολλές εκ των οποίων είναι επίσης εισηγμένες στα χρηματιστήρια) που αυτή έχει δανειοδοτήσει, ακόμη και εάν από μόνες τους δεν είχαν προβλήματα. Δεύτερον, το τελευταίο χρονικό διάστημα είχε υπάρξει μία άνοδος των χρηματιστηρίων λόγω ενός κύματος εξαγορών επιχειρήσεων τις οποίες πραγματοποιούσαν κερδοσκοπικοί οργανισμοί (και ιδιαίτερα τα hedge funds). Η χρηματοδότηση των τελευταίων είναι ανάλογη με αυτή των επισφαλών στεγαστικών δανείων, δηλαδή οι κερδοσκοπικοί οργανισμοί δανείζονται από τις τράπεζες για να κάνουν εξαγορές και οι τράπεζες τιτλοποιούν και πωλούν τα δάνεια για να αντλήσουν ρευστό και να κάνουν επιπλέον δάνεια. Καθώς αυξάνεται η ανησυχία για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας το κύμα εξαγορών αναστέλλεται και οι τράπεζες γίνονται πιο επιφυλακτικές στις χρηματοδοτήσεις τους ενώ οι κερδοσκοπικοί οργανισμοί, που αυτοτροφοδοτούνταν μέσω των εξαγορών, αντιμετωπίζουν ένα επιπλέον πρόβλημα εκτός των επισφαλών στεγαστικών δανείων. Το συνδυασμένο αποτέλεσμα είναι η αναταραχή και η νευρικότητα στα χρηματιστήρια.

Στο σημείο αυτό παρενέβησαν οι κεντρικές τράπεζες - ακριβώς στο ρόλο του κράτους ως συλλογικού καπιταλιστή - μειώνοντας τα επιτόκια δανεισμού των τραπεζών που βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Είναι οξύμωρο το πώς όλοι αυτοί οι διαπρύσιοι κήρυκες της τέλειας και απρόσκοπτης λειτουργίας της αγοράς, μόλις η τελευταία διαψευστεί, επιδίδονται σε ανερυθρίαστες «κρατικιστικές» παρεμβάσεις. Ο κύριος λόγος ανησυχίας (παρά τις δημόσιες διαψεύσεις με πρόσφατες αυτές της FED) είναι μήπως η κρίση περάσει στην «πραγματική οικονομία» ή για τον μαρξισμό στο παραγωγικό κεφάλαιο. Δηλαδή, μήπως η χρηματοπιστωτική κρίση καταλήξει σε συνολική οικονομική κρίση. Η πιθανότητα αυτή είναι όντως υπαρκτή γιατί - όπως δείχνει η μαρξιστική Πολιτική Οικονομία και αδυνατεί να δει η παρωπιδική οπτική των αστικών Οικονομικών - η κρίση έχει ήδη ξεκινήσει από το παραγωγικό κεφάλαιο καθώς η δυνατότητά του να αντλεί διαρκώς αυξανόμενο ποσοστό και μάζα υπεραξίας παρουσιάζει κόπωση. Συνεπώς η δυνατότητά του να μοιράζεται το ποσοστό και τη μάζα της υπεραξίας με τις ολοένα και αυξανόμενες απαιτήσεις του χρηματικού κεφαλαίου έχει μειωθεί με αποτέλεσμα το δεύτερο να είναι σε επισφαλή θέση. Αυτό όμως βάζει σε επιπλέον κίνδυνο το παραγωγικό κεφάλαιο γιατί κάνει ακόμη πιο δύσκολη την αναγκαία χρηματοδότησή του. Ολα τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα μπαίνει σε μία περίοδο προβλημάτων με μη εύκολα προβλέψιμες συνέπειες.

read more "Χρηματοπιστωτική κρίση ή συνολική οικονομική κρίση;"

To ιστορικό του περίφημου Casus Belli στο Αιγαίο

To ιστορικό του περίφημου Casus Belli στο Αιγαίο
Η πρώτη περίοδος 1975-1995 , Το σχέδιο "Γκιουβέν Εργκαγιά" και η μυστική διπλωματία στο Αιγαίο! Τι ζητά και τι δίνει η Τουρκία; ΠΩΣ ΟΙ AEGEAN TIMES ΚΑΤΕΓΡΑΨΑΝ (ΠΡΩΙΜΑ ΙΣΩΣ) ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ;
-
Ηταν πρωτοχρονιά του 2002 όταν δημοσιεύσαμε ένα άρθρο σχετικά με τις διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, το οποίο ήταν αποκαλυπτικό, τουλάχιστον σε ότι αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι Τούρκοι Στρατηγοί «μηχανεύονται» ολοένα και περισσότερες διεκδικήσεις στο Αιγαίο. Από δημοσιεύματα του Τουρκικού Τύπου είχαμε διακρίνει τότε μια «έντονη αμηχανία»(!) στην στρατιωτική αλλά και στην πολιτική ηγεσία της Τουρκίας που είχε επιφέρει το περιβόητο (στους διπλωματικούς κύκλους) υπόμνημα «Ερκαγιά». Αλλά πριν φτάσουμε στην τότε εποχή, (2000-2001) ας εξετάσουμε καλύτερα, τι είναι το «CASUS BELLI». Η λατινική αυτή φράση , που σημαίνει «ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ»! Λίγο μετά την μεταπολίτευση και συγκεκριμένα το 1975, όταν στην Ελλάδα, πρωταρχικό ζήτημα ήταν η δίκη των πρωταίτιων της Χούντας και η εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, στην Τουρκία, έψαχναν ακόμη λόγους να υπερκεράσουν την στρατιωτική ισχύ της Ελλάδας σε αέρα και θάλασσα. Με «νωπές» τις μνήμες του «Αττίλα» , οι ισορροπίες στο Αιγαίο ήταν ιδιαίτερα εύθραυστες, με μοναδική εγγύηση σταθερότητας, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Πέτρο Μολυβιάτη, να κάνουν ένα διπλωματικό αγώνα δρόμου. Η Ακγυρα, είχε διαβλέψει την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ και θέλησε από τότε να δημιουργήσει μια de facto κατάσταση στο Αιγαίο. Ξεκινώντας από τα θαλάσσια σύνορά μας, ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας , Ιχσάν Σαμπρί Τσαγλαγιανγκίλ, είχε χαρακτηρίσει ως "απαράδεκτη" την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων. Ηταν η πρώτη φορά που η Τουρκία έθετε ένα τέτοιο ζήτημα, θέλοντας από τη μια να δημιουργήσει άλλο ένα ζήτημα στη διπλωματική σκακιέρα αλλά κυρίως, με την κίνηση αυτή επιθυμούσε να βάλει «χέρι» , ή αν θέλετε μελλοντική υποθήκη, στην τεράστια πλουτοπαραγωγική πηγή του Αιγαίου. Με την βοήθεια των ΗΠΑ που δεν έβλεπαν με καλό μάτι το άνοιγμα Καραμαλή προς την ΕΕ, (έφταιγε κυρίως η υπόσχεση παρακαταθήκης προς τους ευρωπαίους γίγαντες της αγοράς ενέργειας για τα πετρελαια του Αιγαίου), η Τουρκία θέλησε εξ αρχής να ερευνήσει το πόσο ευσταθούσαν οι φήμες , για τα τεράστια κοιτάσματα της θέσης «Μπάμπουρας» στη Θάσο , των Ιμίων και του κεντρικού Αιγαίου (Κυκλάδων). Τότε ακόμη, δεν είχε ακουστεί το παραμικρό για τα κοιτάσματα του Β.Α. Αιγαίου (Λέσβος-Λήμνος), γεγονός που το επιβεβαίωσε στους Aegean Times, μόλις το 2002 , ο Ευάγγελος Κουλουμπής στην μεγάλη έρευνα που είχαμε διεξάγει! Ο όρος «Casus Belli» για το Αιγαίο, ακούστηκε επίσημα για πρώτη φορά, το έτος 1982, ακριβώς μετά την υπερψήφιση της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, η ¶γκυρα δήλωσε πως θεωρεί αιτία πολέμου την εν λόγω επέκταση (αν το επιχειρούσε η Αθήνα). Έκτοτε, παραμένει «στρατηγική θέση» της ¶γκυρας, που έχει υπογραμμιστεί και σε αποφάσεις του τουρκικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Ο Τύπος και γενικότερα οι Κοινή Γνώμη, άρχισε να ασχολείται με το ζήτημα, μετά τις 8 Ιουνίου 1995 , όταν η Τουρκική Εθνοσυνέλευση, είχε λάβει μια απόφαση, με την οποία εξουσιοδοτούσε την τότε τουρκική Κυβέρνησης, να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών, για την περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα 6 μίλια στα 12. Ο πρόεδρος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης Μπουλέντ Αρίντς στις πρόσφατες δηλώσεις του είχε υπογραμμίσει ότι, «δεν τίθεται θέμα απόφασης, αλλά ψηφίσματος. Με τη δήλωση αυτή, ο κ. Αρίντς επιχείρησε να αμφισβητήσει την ισχύ της εν λόγω απόφασης, λέγοντας ότι η τελευταία δεν είχε καν τεθεί σε ψηφοφορία, αλλά εγκρίθηκε δια χειροκροτημάτων». Ωστόσο η εν λόγω απόφαση έτσι κι αλλιώς δεν είχε χαρακτήρα εξουσιοδότησης για κήρυξη πολέμου, πράγμα για να γίνει , προϋποθέτει συγκεκριμένη απόφαση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης. Η απόφαση ήταν απλώς επανάληψη της πάγιας τουρκικής θέσης περί «αιτίας πολέμου» δια της κοινοβουλευτικής οδού. Εξάλλου, η όποια «εξουσιοδότηση» ήταν του τότε σώματος της Εθνοσυνέλευσης, προς την τότε Κυβέρνηση, πράγμα που σημαίνει ότι, δεν έχει ισχύ από τότε, που σχηματίστηκε στην Τουρκία άλλη Κυβέρνηση και πολύ περισσότερο, μετά τις επόμενες εκλογές, του 1999, οπότε και σχηματίστηκε νέο σώμα στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση. Οπότε η εν λόγω απόφαση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης και η οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με την ισχύ της σήμερα, δεν έχει καμία σχέση με την ισχύουσα θέση της ¶γκυρας να θεωρεί αιτία πολέμου την επέκταση. Το μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα, είναι ότι υπάρχει έλλειμμα γνώσης των πολιτικών και κοινωνικών δομών της Τουρκίας. Πολλές φορές, ακούμε, διαβάζουμε , μαθαίνουμε κάποια γεγονότα που διαδραματίζονται στην γειτονική χώρα και προσπαθούμε να εξάγουμε συμπεράσματα, σκεπτόμενοι υπό το πρίσμα μιας Δυτικοευρωπαϊκής κοινωνίας. Μέγα σφάλμα!Διότι, ξεκινώντας από την κοινωνική-Εθνική διαστρωμάτωση της Τουρκίας και φτάνοντας μέχρι το ποινικό της δίκαιο και τον τρόπο διακυβέρνησης της Χώρας αυτής, δεν υπάρχουν πολλά κοινά σημεία με την Ελλάδα ή με κάποια άλλη Ευρωπαϊκή χώρα. Πολύ περισσότερο, τα πρόσωπα που διαδραματίζουν πρωταρχικό-πρωταγωνιστικό ρόλο στην λήψη των αποφάσεων στα Τουρκικά κέντρα εξουσίας, είναι παντελώς άγνωστα στην Ελληνική Κοινωνία και ελάχιστα γνωστά στους διαμορφωτές της Ελληνικής κοινής γνώμης (opinion leaders). To εξωφρενικό μάλιστα είναι, ότι για μεγάλα χρονικά διαστήματα, στην αρμόδια διεύθυνση (Α4) Ελληνοτουρκικών υποθέσεωντου υπουργείου εξωτερικών της χώρας μας, υπήρχαν στελέχη που : -Ούτε καν μιλούσαν την τουρκική γλώσσα -Δεν είχαν ποτέ επαφή με τη χώρα αυτή -Δεν είχαν την στοιχειώδη ιστορική γνώση που απαιτούνταν -Και φυσικά δεν ήταν σε θέση να γνωρίζουν τους διεθνείς «παίκτες» της τουρκικής διπλωματίας που αλώνιζαν και αλωνίζουν ανά την υφήλιο Ετσι, βρέθηκε εντελώς απροετοίμαστη η Ελληνική Διπλωματία, στην «βόμβα» που έσκασε το 2001, ο Γκιουβέν Ερκαγιά! Τότε ως πρώην αρχηγός του Τουρκικού Ναυτικού, είχε αναφέρει στην εφημερίδα «Milliyet», ότι επίκειται ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ της Τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου!!! Η «είδηση» αυτή, θορύβησε ακόμη και τον τότε αρχηγό του Τουρκικού Γενικού επιτελείου Στρατού, κ.Χουσεϊν Κιβρίκογλου, ο οποίος έκανε αυτό που κάνει κάθε εν ενεργεία Τούρκος επιτελάρχης. Διέψευσε αυτή την «είδηση», διότι πολύ απλά, δεν υπήρχε τέτοια … είδηση. Ετσι οι Τούρκοι Στρατοκράτες, αφού ξεπέρασαν το αρχικό σοκ, διαπίστωσαν για άλλη μια φορά, ότι επρόκειτο για μια διπλωματική κίνηση, κατευθυνόμενη απ ευθείας από το γραφείο του Μπουλέντ Ετζεβίτ, η οποία όμως, ήταν πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις επιδιώξεις των γερακιών της Αγκυρας, γεγονός που θα το διαπιστώσουμε παρακάτω. Ο Κιβρίκογλου, έσπευσε αργότερα να εκδώσει μια λιτή ανακοίνωση, που ανέφερε επακριβώς: "Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου στρατηγός Κιβρίκογλου δεν αντάλλαξε απόψεις για το θέμα της κατάργησης της Στρατιάς του Αιγαίου με κανέναν και ουδέποτε έχει υπαινιχθεί ή προβεί σε δηλώσεις που να υποστηρίζουν τη θέση αυτή" Δηλαδή, δεν είπε ΟΧΙ στην ουσία της δήλωσης, απλά ότι δεν αντάλλαξε απόψεις με τον Ερκαγιά για το ζήτημα αυτό. Κι έλεγε την αλήθεια! Ένα σημείο που έχει ιδιαίτερη αξία και πρέπει να τονιστεί, είναι ότι ο κ. Εργκαγιά, δεν ήταν τότε απλά ένας ναύαρχος ε.α. όπως ίσως θα τον θεωρούσαν πολλοί εδώ στην Ελλάδα. Πολύ περισσότερο δεν ήταν απλά ένας απόστρατος, «που είχε πάει σπίτι του»! Οσοι έχουν περάσει από το Συμβούλιο εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας, θεωρούνται εξέχουσες προσωπικότητες στην Τουρκία και «θεσμικοί παίκτες» ακόμη και μετά την αποστρατεία τους, τόσο σε στρατιωτικό αλλά όσο και σε πολιτικό – διπλωματικό επίπεδο. Ειδικά για τον κ. Ερκαγιά, μάλιστα, ήταν τότε ΚΑΙ σύμβουλος του Πρωθυπουργού Μπουλέντ Ετζεβίτ! Με σκοπό την δημιουργία κλίματος ευφορίας στην ελληνική διπλωματία, ο Γκιουβέν Ερκαγιά, έσπευσε να διαψεύσει τον Κιβρίκογλου, δίνοντας συνέντευξη σε εφημερίδα, όπου και αποκάλυψε ότι αντίγραφο της έκθεσής του (υπόμνημα το χαρακτηρίζει) έστειλε τόσο στον κ. Κιβρίκογλου όσο και στον κ. Ετζεβίτ, με τον τελευταίο να δηλώνει αμέσως μετά, ότι «ο κ. Ερκαγιά εκφράζει τις προσωπικές του απόψεις» ! Το ζήτημα ήταν τόσο «σοβαρό» που ο Ετζεβίτ το παρέπεμψε στον τότε υπουργό επικρατείας , κ.Σουκρού Σινά Γκιουρέλ, για περαιτέρω εξέταση. Στην Ελλάδα, η μοναδική αντίδραση που υπήρξε ήταν από την πλευρά του κ.Α.Τσοχατζόπουλου, ο οποίος είχε δηλώσει για την πρόταση Ερκαγιά, ότι «δεν ασχολείται με το τι λέει ο καθένας»! Φυσικά, δεν ήταν και σε θέση να σχολιάσει ο Ακης τότε , ένα γεγονός για το οποίο δεν ήταν καν σε θέση να το αξιολογήσει (για πολλούς λόγους που ίσως τους αναλύσουμε σε κάποιο άλλο άρθρο). - Τι έλεγε όμως αυτό το περιβόητο ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΡΚΑΓΙΑ; - Γιατί οι Τούρκοι θα δεχόντουσαν να αποσύρουν την Στρατιά του Αιγαίου; - Και πάνω απ όλα, τι σχέση είχε με το θέμα που εξετάζουμε σήμερα, και αφορά στην άρση του Casus Belli στο Αιγαίο από την Τουρκική πλευρά; (Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφέρουμε ότι τότε είχαμε προχωρήσει στους Aegean Times ένα άρθρο με ΥΠΟτιτλο: Σαμπαχατίν Τσακμάκογλου: Σα να λέμε το αντίθετο του Γκιουβέν Ερκαγιά (ΚΛΙΚ ΕΔΩ) Το άρθρο αυτό, είναι σήμερα ένα από τα πλέον πολυδιαβασμένα που υπάρχουν στο αρχείο των Aegean Times. Με την πρώτη ανάγνωση, ίσως κάποιος νομίσει (εσφαλμένα βεβαίως), ότι ο Γκιουβέν Ερκαγιά είχε φιλειρηνικές ή ακόμη και φιλελληνικές τάσεις, σε αντίθεση με τονΤσακμάκογλου που ήταν ουσιαστικά ο εμπνευστής των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο. Μια προσεκτικότερη ανάγνωση όμως, μια διεισδυτική ανάγνωση θα μπορούσαμε να πούμε, καταδεικνύει τον ρόλο που διαδραματίζουν οι Στρατοκράτες της Αγκυρας. Για άλλη μια φορά οι Τούρκοι είχαν ορίσει (αυτή τη φορά στον Ερκαγιά) τον ρόλο του καλού. Ένα παιχνίδι που στην απλοϊκή του μορφή εκφράζει τον καλό και τον κακό ασφαλίτη, που ανακρίνουν έναν ύποπτο. Τι πρότεινε λοιπόν ο Ερκαγιά τότε; Στην ουσία πρότεινε ένα πακέτο μέτρων, φαινομενικά για την απομάκρυνση της τουρκικής στρατιάς από τα Μικρασιατικά παράλια. Ουσιαστικά, ήταν η τουρκική πρόταση για την άρση τoυ casus belli στο Αιγαίο. Γιατί ;;; Προσέξτε λοιπόν! α) Στο πρώτο στάδιο η Τουρκία θα πάψει να θεωρεί casus belli την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 μίλια Στη συνέχεια η Ελλάδα θα ανακοινώσει (από μόνη της) ότι θα παραμείνει στα έξι μίλια. β) Η Τουρκία θα καταργήσει τη Στρατιά του Αιγαίου με αντάλλαγμα την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου (όχι μόνο του ανατολικού). Αυτό θα γινόταν με σταδιακή κατάργηση μεγάλων στρατιωτικών μονάδων που «η Ελλάδα τα ονομάζει Τάγματα Εθνοφυλακής (ΤΕ)». Στο δεύτερο αυτό στάδιο, ο Ερκαγιά προτείνει και τον περιορισμό εκ μέρους της Ελλάδας του εναερίου χώρου της από δέκα σε έξι μίλια, όσο ακριβώς και τα θαλάσσια σύνορά της. γ) Στην τρίτη και τελευταία φάση του σχεδίου προβλέπεται η παραπομπή του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας και του "προβλήματος των νήσων και νησίδων με αδιευκρίνιστο ιδιοκτησιακό καθεστώς" –(τις γκρίζες ζώνες του Τσακμάκογλου)- είτε στη Χάγη είτε σε διεθνή διαιτησία. Πάντως, ο Τούρκος ναύαρχος επισημαίνει ότι η τουρκική πλευρά θα πρέπει να επιδιώξει τη διεθνή διαιτησία και όσον αφορά στο δεύτερο ζήτημα, των νησιών, υποστηρίζει ότι η τουρκική κυβέρνηση θα πρέπει να επικαλεστεί το έγγραφο της 28ης Δεκεμβρίου 1932.  Τέλος, ο Ερκαγια προτείνει η διαπραγματεύσεις να διεξαχθούν διά της μυστικής διπλωματίας και τα αποτελέσματά τους να ανακοινώνονται σταδιακά αφού επιτευχθεί συμφωνία. Στην ουσία δηλαδή, ο Ερκαγιά, αναλαμβάνοντας να διαδραματίσει τον «ρόλο του καλού», αλλάζει το «υποκείμενο» των τουρκικών διεκδικήσεων-απαιτήσεων αλλά το «αντικείμενο» (δηλαδή η ουσία) παραμένει το ίδιο. Στην πίεση για την άρση του Casus Belli, που πλέον επιθυμούσε και η ΕΕ, ανταπαντά με μια πρόταση για την απομάκρυνση της Τουρκικής Στρατιάς. Δηλαδή με απλά λόγια , δεν λέει όχι στην άρση του casus belli στο Αιγαίο. Απλά αλλάζει την σειρά των γεγονότων που πρέπει να συμβούν. «Εαν θέλετε λέει ο Ερκαγιά άρση του Casus Belli , τότε αφήστε τα χωρικά σας ύδατα στα 6 μίλια, μειώστε τον εναέριο χώρο σας από 10 σε 6 μίλια ,ελάτε να πάμε στη Χάγη για τις Γκρίζες Ζώνες και η Τουρκία θα μεταφέρει την ογκοδέστατη στρατιά της, στο εσωτερικό της χώρας (δεν θα την καταργήσει). Τουτέστιν , ζητάει από την Ελλάδα, όχι μία αλλά ΤΡΕΙΣ εθνικές ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ υποχωρήσεις και αυτή προσφέρει ΜΟΝΟ μία ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ και χωρίς κάποιο ουσιαστικό αντίκρισμα. Να άρει την ψυχολογική πίεση της «Αιτίας πολέμου» (που όπως είπε προσφάτως και ο κ. Μπαϊκάλ , εκνευρίζει τους ελληνες Βουλευτές) και να μετακινήσει στα ενδότερα την Στρατιά της, γεγονός που σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή, σε 48 ώρες θα μπορεί να την ΕΠΑΝΑΔΙΑΤΑΞΕΙ σε ύψιστο βαθμό ετοιμότητας στα Μικρασιατικά παράλια. Και οι Ελληνες αφού , δώσουν στην Τουρκία κάποια μικρά νησιά, απολέσουν τμήμα των θαλάσσιων, καθώς και τμήμα των εναέριων συνόρων τους, θα πάρουν ως αντάλλαγμα την άρση της «απειλής πολέμου» ! Δηλαδή, θα πάψουμε να σκεφτόμαστε ότι ο τουρκικός στρατός είναι δίπλα μας και θα πρέπει να ζούμε πλέον με την ιδέα, ότι ο τουρκικός στρατός βρίσκεται ... παραδίπλα μας! Παρ όλα αυτά, ενώ από τη μια πλευρά, η Τουρκία ενώ σε ότι αφορά τις "διπλωματικές της επαφές με την Ελλάδα" χρησιμοποιεί το "Casus Belli", από την άλλη όταν διαπραγματεύεται με την Ε.Ε., φέρεται σα να μην τείθεται τέτοιο ζήτημα. Για να γίνει πιο κατανοητό, η Τουρκία, έχει δεσμευθεί ρητώς για μή επίθεση εναντίον της Ελλάδας ή άλλων μελών της ΕΕ, από τον ... Δεκέμβριο του 2002 ! ΑΡΑ, ΓΙΑ ΠΟΙΟ CASUS BELLI ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ; ΑΥΤΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ή ΑΥΤΌ (ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ) ΤΩΝ ΕΥΡΩΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ; Αυτό κυρίες και κύριοι, είναι σε γενικές γραμμές και επιγραμματικά το περιβόητο Casus Belli που προσφάτως επανέφερε ο κ. Αριντς (Πρόεδρος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης). Και φυσικά, είναι ένα τεράστιο βήμα για την ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΗ όσο και ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΗ τουρκική διπλωματία, να λέει ο δεύτερος τη τάξη θεσμός της μια τέτοια φράση! Αυτό δεν το αμφισβητεί κανένας! Επί της ουσίας όμως, καλό είναι να γνωρίζουμε και τι απαιτούν οι τούρκοι , προκειμένου να κάνουν μια τέτοια ... υποχώρηση , πάντοτε στο πνεύμα της Ελληνοτουρκικής φιλίας!!! Κλείνοντας αυτό το δεύτερο άρθρο για το Casus Belli στο Αιγαίο, χωρίς να διεκδικώ δάφνες διπλωματικού αναλυτή-σχολιαστή, ή ενός απλού παρατηρητή αν το επιθυμείτε, έχω να υποβάλω (αλλά δεν ξέρω που και σε ποιον) μερικές ερωτήσεις: Οι «διπλωματικές επαφές των σοφών» των δύο χωρών (γύροι διαπραγματεύσεων) που είχαν ξεκινήσει από την εποχή του διδύμου Σκοπελίτη – Ζιγιάλ έχουν ολοκληρωθεί; Η Τουρκία εξακολουθεί να συνομιλεί μαζί μας μέσω του παρ ολίγον θύματος της 17Ν κ. Ντενίζ Μπουλούκμπασι; Στους αναγνώστες των Aegean Times έχω μόνο μια ερώτηση: «Διαισθανθήκατε ποτέ , ότι η Τουρκική πλευρά, πέραν του σχεδίου-υπομνήματος-πρότασης του κ. Γκιουβέν Ερκαγιά, προσέθεσε έστω και το ελάχιστο σε όσα «δίδει» ως αντάλλαγμα στις σχέσεις καλής γειτονίας με προοπτική ένταξής της στην μεγάλη οικογένεια της Ε.Ε.; Δηλαδή, αισθανθήκατε ότι στην πρόταση των τριών σημείων Ερκαγιά, προστέθηκε το άνοιγμα της Χάλκης, η αναγνώριση της Οικουμενικότητας του Φαναρίου, η αναγνώριση της Σφαγής των ομογενών από την αρμενία και τον Πόντο, η έστω η ελληνικότητα των μνημείων που κοσμούν τα Μικρασιατικά παράλια; Μήπως η περίφημη μυστική διπλωματία που ξεκίνησε επί ημερών Γιώργου Παπανδρέου συνεχίζεται μέχρι και στις μέρες μας και απλά γινόμαστε μάρτυρες της υλοποίησης του σχεδίου ΓΚΙΟΥΒΕΝ ΕΡΚΑΓΙΑ; Μήπως, (λέω μήπως), ήρθε επιτέλους η ώρα, να συγκληθεί το συμβούλιο Πολιτικών Aρχηγών στην Ελλάδα;

read more "To ιστορικό του περίφημου Casus Belli στο Αιγαίο"

To 2004 σε εικόνες

Χρονιά ορόσημο ήταν για την Ελλάδα το 2004.

Ήταν η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων, των εκλογών, της κυβερνητικής αλλαγής, του χρυσού ποδοσφαιρικού καλοκαιριού. Η χρονιά που θρηνήσαμε τους μαθητές στο πολύνεκρο δυστύχημα στο Μαλιακό, αλλά και τους νεκρούς στις συμφορές που χτύπησαν αλλεπάλληλα τις Ένοπλες Δυνάμεις. Η χρονιά που επέστρεψαν στην πολιτική ζωή οι καταγγελίες για σκάνδαλα και οι εξεταστικές επιτροπές. Για την Κύπρο το 2004 ήταν η χρονιά της Ευρώπης και του δημοψηφίσματος.

Κατά τα άλλα, η τρομοκρατία συνέχισε να σκορπίζει τον πανικό ανά τον κόσμο. Στόχος της αυτή τη φορά οι μαθητές του Μπεσλάν στον Καύκασο και η Μαδρίτη. Στο Ιράκ και την Αφρική ο θάνατος εξακολουθεί να είναι καθημερινότητα, όπως και στα κατεχόμενα από το Ισραήλ αραβικά εδάφη, όπου οι Παλαιστίνιοι «αποχαιρέτησαν» τον ηγέτη τους Γιασέρ Αραφάτ, όχι όμως και το όνειρό τους για μία ελεύθερη πατρίδα.

Πιο κοντά στο δικό τους όνειρο βρέθηκαν πάντως εκατομμύρια Ευρωπαίων που είδαν την ΕΕ να γκρεμίζει τα σύνορα και να ενώνει τους λαούς της Γηραιάς Ηπείρου, διεκδικώντας ένα περιβάλλον ειρηνικής και σταθερής ανάπτυξης.

Στην άλλη άκρη το Ατλαντικού, το 2004 αποδείχτηκε δημιουργικό όχι μόνο για τον Τζορτζ Μπους που κέρδισε μία ακόμη τετραετία στο Λευκό Οίκο, αλλά και την αμερικανική οικονομία που, παρά τις τιμές ρεκόρ του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές και τα απειλητικά «δίδυμα» ελλείμματα, εισήλθε σε τροχιά ανάκαμψης βοηθούμενη και από την πρωτοφανή υποχώρηση του δολαρίου έναντι του ευρώ.

Στην Ελλάδα ωστόσο η οικονομία βρέθηκε «εγκλωβισμένη» στην απογραφή με την απειλή των κυρώσεων από την ΕΕ να πλανάται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τη χώρα.

Πιστοί στο ραντεβού μας για πέμπτη συνεχή χρονιά, σταχυολογήσαμε και φέτος τα 10-15 σημαντικότερα, κατά την κρίση μας, γεγονότα για καθεμία κατηγορία της ειδησεογραφίας του in.gr. Στο αφιέρωμά μας συμπεριλάβαμε πολλά, αλλά παραλείψαμε ακόμη περισσότερα.

Μεταξύ αυτών που παραλείψαμε είναι οι προβλέψεις για το 2005. Σίγουρα, πολλές από τις εξελίξεις το έτος που ακολουθεί θα είναι συνέχεια όσων προηγήθηκαν. Η συζήτηση γύρω από την έγκριση του Ευρωσυντάγματος, οι εκλογές στο Ιράκ και τα Παλαιστινιακά Εδάφη, η πιθανή επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας μετά τις καλές αποδόσεις του 2004, η εμβάθυνση του χάσματος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας είναι μερικές μόνο από τις αναμενόμενες εξελίξεις. Η εμπειρία μας διδάσκει όμως ότι καθοριστικό ρόλο στην ιστορική πορεία διαδραματίζουν οι απρόβλεπτοι παράγοντες, κάτι που ευχόμαστε να μην συμβεί. Αντιθέτως ευχόμαστε να επαληθευτεί η πρόβλεψη ότι, εάν όλα εξελιχθούν ομαλά, το 2005 θα είναι η χρονιά με τους λιγότερους θανάτους από το 1920 εξαιτίας των ένοπλων συγκρούσεων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Νέα πολιτική σελίδα

Το 2004 σημαδεύτηκε από την εκλογική νίκη της ΝΔ και τις μετεκλογικές δονήσεις για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τους τριγμούς από την εξεταστική επιτροπή για τους εξοπλισμούς και τις παράνομες μετεγγραφές, το σοκ από την υπόθεση ντόπινγκ, τα δυστυχήματα των Ενόπλων Δυνάμεων και του Μαλιακού και το «πάγωμα» από την μη επίλυση του Κυπριακού και την αναγνώριση της ΠΓΔΜ από τις ΗΠΑ.

Οι εκλογές του Μαρτίου οδήγησαν σε αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας και οι συγκυρίες (ευρωεκλογές, Ολυμπιακοί Αγώνες) έδωσαν στη νέα ηγεσία μεγαλύτερη από τη συνήθη περίοδο χάριτος. Την ίδια ώρα, ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμός προχώρησαν σε αλλαγή προέδρων, ενώ το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μπήκε σε διαδικασία διαλόγου εν όψει αλλαγών εκ βάθρων που αναμένονται στο Συνέδριο του 2005.

Από τις πρώτες προκλήσεις που κλήθηκε να αντιμετωπίσει ο νέος πρωθυπουργός ήταν το δημοψήφισμα στην Κύπρο για την επίλυση του πολιτικού προβλήματος βάσει του σχεδίου Ανάν, το οποίο τελικά δεν κατάφερε να ενώσει τη νήσο. Η Κύπρος υπήρξε το «αγκάθι» στις σχέσεις με την Τουρκία, καθώς η Αγκυρα αρνήθηκε να την αναγνωρίσει εν όψει της λήψης ημερομηνίας έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Ωστόσο, οι σχέσεις με την Αγκυρα έδωσαν την εντύπωση ότι βελτιώνονται ακόμη περισσότερο με την κουμπαριά Καραμανλή - Ερντογάν και την επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού στην Ελλάδα. Ωστόσο, οι αερομαχίες πάνω από το Αιγαίο, η με τελεσφόρηση των διερευνητικών επαφών μεταξύ των δύο υπουργείων Εξωτερικών, η συνέχιση της καταπάτηση των δικαιωμάτων του Οικουμενικού Πτριαρχείου έδωσαν έδαφος για συνέχιση της έλλειψης εμπιστοσύνης εκατέροθεν.

Στο εσωτερικό, η ΝΔ επιχείρησε να εφαρμόσει ορισμένες προεκλογικές δεσμεύσεις της, όπως τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων και την εφαρμογή της διαφάνειας, μέσω εξεταστικής επιτροπής για τους εξοπλισμούς, ωστόσο δεν έλειψαν τα «παρατράγουδα».

Στην εξεταστική επιτροπή για τους εξοπλισμούς, περισσότερες αποκαλύψεις έγιναν εκτός αιθούσης του Κοινοβουλίου, παρά εντός. «Βόμβα» στα θεμέλια της εξεταστικής αποτέλεσαν το λεγόμενο «βίντεο της Μόσχας», οι τραπεζικοί λογαριασμοί, σωρεία μυστικών εγγράφων κ.ά.. Στο μέτωπο των συμβασιούχων, εκείνοι που δεν περιλαμβάνονται στις ρυθμίσεις του υπουργείου Εσωτερικών, προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, διεκδικώντας την ακύρωση των νομοθετημάτων, ενώ στον «αέρα» βρέθηκε η διαδικασία κρίσεων στο Δημόσιο, λόγω παρατυπιών.

Πονοκέφαλο στην κυβέρνηση προκάλεσε και η υπόθεση των παράνομων μετεγγραφών, που ξεκίνησε από την αποπομπή του Σάββα Τσιτουρίδη και κατέληξε στη δήλωση της Μαριέττας Γιαννάκου ότι περισσότερες αποκαλύψεις δεν θα άντεχε ο πολιτικός κόσμος.

Τριγμούς προκάλεσε στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας η πτώση του Σινούκ, στο οποίο επέβαινε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και το «καμφούζιο» που ακολούθησε σε σχέση με την ενημέρωση της κυβέρνησης, καθώς και άλλα δυστυχήματα στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Όσον αφορά στους λαμπρούς Ολυμπιακούς, η Ελλάδα παρακολούθησε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο τους αγώνες, όσο και την υπόθεση του τροχαίου ατυχήματος που είχαν οι Κώστας Κεντέρης και Κατερίνα Θάνου, την παραμονή των Ολυμπιακών Αγώνων, και ενώ τους αναζητούσαν για έλεγχο ντόπινγκ, καθώς και τις αποκαλύψεις για τις «φαρμακαποθήκες» του Χρήστου Τζέκου.

Η.Κ.

 

Αλλαγή πολιτικού σκηνικού στις 7 Μαρτίου

Το πρώτο εξάμηνο του 2004, η χώρα έζησε σε προεκλογικούς ρυθμούς, λόγω των βουλευτικών εκλογών και των ευρωεκλογών. Στην αναμέτρηση της 7ης Μαρτίου νικήτρια αναδείχθηκε η ΝΔ, με διαφορά περίπου πέντε μονάδων από το ΠΑΣΟΚ, διαφορά που διευρύνθηκε την 13η Ιουνίου στις ευρωεκλογές.

H Εξεταστική Επιτροπή για τους εξοπλισμούς και οι πρωτοβουλίες για τη διαφάνεια

Η μακρά περίοδος πολιτικής νηνεμίας, από τις εκλογές του Μαρτίου έως και τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων, έληξε απότομα στη διάρκεια του φθινοπώρου, όταν άνοιξαν σταδιακά ζητήματα που άπτονταν της διαφάνειας -θέμα το οποίο η ΝΔ είχε αναδείξει σε «σημαία» της.

Ηχηρό «evet», συντριπτικό «όχι» από την ευρωπαία Κύπρο

Η πρόταση λύσης του Κυπριακού είχε όνομα: Σχέδιο Ανάν. Η διαδικασία επίσης: Δημοψήφισμα. Και ο δρόμος μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες είχε τα πάντα: διαγγέλματα, συγκεντρώσεις, παροτρύνσεις και πιέσεις στα όρια εκβιασμού. Η κάλπη τελικά έβγαλε ένα «evet» και ένα «όχι».

Μονιμοποίηση συμβασιούχων με δύο ταχύτητες

Η κυβέρνηση επιχείρησε να δώσει λύση στο πρόβλημα των συμβασιούχων, με δύο Προεδρικά Διατάγματα, που προβλέπουν μονιμοποίηση για όσους πληρούν συγκεκριμένα κριτήρια και ένα νομοσχέδιο που μοριοδοτεί όσους δεν εμπίπτουν στις ρυθμίσεις των ΠΔ. Ωστόσο, δεν έλειψαν οι αντιδράσεις και οι προσφυγές στη Δικαιοσύνη.

Από την Αθήνα το ευρωπαϊκό διαβατήριο της Τουρκίας

Η επίσκεψη του Ερντογάν στην Ελλάδα και η στήριξη της Αθήνας στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας ήταν τα σημεία αναφοράς στις ελληνοτουρκικές σχέσεις το 2004. Περαιτέρω, οι κκ. Καραμανλής και Ερντογάν δέθηκαν με τα δεσμά των κουμπάρων. Ωστόσο, τα «αγκάθια» στις διμερείς σχέσεις έδωσαν και πάλι το «παρών»: Αερομαχίες, Κυπριακό, οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» και η καταπάτηση των δικαίων του Πατριαρχείου.

Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν μονομερώς την ΠΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας»

Στις 4 Νοεμβρίου οι ΗΠΑ προχωρούν στη μονομερή αναγνώριση της ΠΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», προκαλώντας ενθουσιασμό στα Σκόπια, «πονοκέφαλο» στην ελληνική κυβέρνηση και έντονη διπλωματική κινητικότητα σε όλα τα επίπεδα. Το πολιτικό κλίμα ωστόσο, φαίνεται ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτό του 1992...

Ο Κάρολος Παπούλιας υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας

«Είστε το πρόσωπο που μπορεί να ενώσει τους Έλληνες». Με αυτά τα λόγια ο πρωθυπουργός ειδοποίησε στις 12 Δεκεμβρίου τον πρώην υπουργό Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ Κ.Παπούλια για την επιλογή του ως διαδόχου του Κ.Στεφανόπουλου στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

«Πέταλο» θανάτου ο Μαλιακός ξύπνησε τις θλιβερές μνήμες από τα Τέμπη

13 Απριλίου 2003 - 27 Σεπτεμβρίου 2004: Τι συνδέει αυτές τις δύο ημερομηνίες; Η ίδια κρατική αναλγησία, η ίδια εκ των υστέρων κινητοποίηση. Οι επτά νεκροί μαθητές στα Καμένα Βούρλα ήρθαν να προστεθούν στους 21 των Τεμπών, καταδεικνύοντας με το χειρότερο τρόπο τα τεράστια κενά στην οδική ασφάλεια της χώρας.

Προβληματισμός από τα πολύνεκρα δυστυχήματα στις Ένοπλες Δυνάμεις

Οι Ένοπλες Δυνάμεις θρήνησαν 24 ανθρώπους σε τρία διαφορετικής φύσεως πολύνεκρα δυστυχήματα το 2004, που όμως καταδεικνύουν όλα το ίδιο πράγμα: ότι οι ΕΔ χρήζουν ριζικής αναδιάρθρωσης, προκειμένου να ανταποκρίνονται μεν στις αυξημένες προκλήσεις των καιρών, αλλά και να εξασφαλίζουν τη σωματική ακεραιότητα του ανθρώπινου δυναμικού.

Μετεκλογικές διεργασίες σε όλο το πολιτικό φάσμα

Ο Γ.Παπανδρέου κινεί τις διαδικασίες για ένα «νέο ΠΑΣΟΚ». Ο Κ.Καραμανλής έστρεψε τη ΝΔ στο «κοινωνικό κέντρο». Ο Ν.Κωνσταντόπουλος αποχωρεί και ο ΣΥΝ εκλέγει νέο πρόεδρο. Το ΔΗΚΚΙ διαλύθηκε και το ΚΚΕ οδεύει αισίως στο 17ο συνέδριό του.

Τα αληθινά ψέματα της υπόθεσης ντόπινγκ στην Ελλάδα

Η νύχτα της 12ης Αυγούστου και το μυστήριο που εξακολουθεί να καλύπτει όσα έγιναν -ή δεν έγιναν- τότε σκίασαν για πάντα τον ελληνικό αθλητισμό. Από εθνικοί ήρωες, οι Κώστας Κεντέρης, Κατερίνα Θάνου και Χρήστος Τζέκος έγιναν αποδιοπομπαίοι και ο φάκελος ντόπινγκ, με αρκετή καθυστέρηση, άνοιξε και στη χώρα μας.

Ο αθώος, οι καταδικασθέντες και τα «υπολείμματα» της τρομοκρατίας

Μετά τη δίκη της 17Ν το 2003 και τη φετινή δίκη των κατηγορουμένων για τον ΕΛΑ, επικράτησε η αίσθηση ότι η υπόθεση της εγχώριας τρομοκρατίας έχει πλέον «κλείσει». Ωστόσο, τις Αρχές απασχόλησαν δύο βομβιστικές επιθέσεις, ενώ σε μια άλλη περίπτωση υπήρξε ανάληψη ευθύνης και προκήρυξη.

Αγώνες... αντιπαράθεσης για το πριν και το μετά των Ολυμπιακών έργων

Πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης αποτέλεσαν οι Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, ειδικά όσον αφορά στις χρονικές καθυστερήσεις στην κατασκευή τους, μόνιμη αιτία άγχους για τους διοργανωτές. Τελικά ολοκληρώθηκαν έγκαιρα, αλλά μετά το τέλος των Αγώνων όμως, ένα ερώτημα πρόβαλε δριμύτερο: Ωραία τα έργα, αλλά πώς θα αξιοποιηθούν;

Αποκαλύψεις και παραιτήσεις για μετεγγραφές που «δεν αντέχει ο πολιτικός κόσμος»

Ο Σάββας Τσιτουρίδης έγινε ο πρώτος υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή που παραιτήθηκε, έξι μόλις μήνες μετά την εκλογική νίκη της ΝΔ. Παραιτήθηκε για τη μετεγγραφή του γιου του, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου για ένα ζήτημα που «δεν αντέχει ο πολιτικός κόσμος»...

read more "To 2004 σε εικόνες"

Ανασκόπηση 2003 Εικόνες μιας χρονιάς

Απόφαση - σταθμός της ελληνικής δικαιοσύνης για τη 17Ν
Τέσσερις αθώοι, 15 ένοχοι

 Ο Αμερικανός πρόεδρος, Τζορτζ Μπους, πρωταγωνιστής το 2003
Απελευθερωτής ή εισβολέας;

 Μεγάλες σε όγκο και παλμό διαδηλώσεις έγιναν σε όλο τον πλανήτη κατά του πολέμου στο Ιράκ
 Ο πρόεδρος Μπους στα μάτια εκατομμυρίων πολιτών

 Δύσκολο το 2003 για τον πρωθυπουργό της Βρετανίας Τόνι Μπλερ, που βρέθηκε αντιμετώπος στο εσωτερικό με έντονο κύμα διαμαρτυρίας κατά του πολέμου στο Ιράκ και το σκάνδαλο Κέλι
Ο «νικητής» στο Ιράκ βλέπει φαντάσματα στη Βρετανία 

 Στην έρημο της Σαουδικής Αραβίας με προορισμό το Ιράκ του Σαντάμ
«Σοκ και δέος» (και πάλι) στο Ιράκ 

 Από την πτώση του Σαντάμ, στις 9 Απριλίου, οι Αμερικανοί μετρούν θύματα σε όλο το Ιράκ

 Στην ουρά για λίγο νερό στη μεταπολεμική Βαγδάτη

 Αγνώριστος και κουρασμένος, ο Σαντάμ εντοπίστηκε στις 14 Δεκεμβρίου σε λαγούμι περίπου οκτώ μήνες μετά το τέλος του πολέμου 

Κρίση Αθηνών - Φαναρίου
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ζητά από την Εκκλησία της Ελλάδος την πλήρη εφαρμογή της Πράξης του 1928, με αφορμή την εκλογή νέων μητροπολιτών Θεσσαλονίκης και Ελευθερουπόλεως 

Σε διαρκή πλέον αντιπαράθεση με το Φανάρι ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος 

 Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Ιακώβου σε μια ιστορική στιγμή, υπογράφουν την ένταξη στην ΕΕ (16 Απριλίου)

«Χρώμεθα γαρ πολιτεία ου ζηλούση τους των πέλας νόμους, παράδειγμα δε μάλλον αυτοί όντες τισίν ή μιμούμενοι ετέρους. και όνομα μεν διά το μη ες ολίγους αλλ΄ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται».
Ελπίδα για τους λαούς των χωρών της ΕΕ το Ευρωσύνταγμα. Όταν βεβαίως εγκριθεί

 Στη Στοά του Αττάλου η διεύρυνση της Ευρώπης (16 Απριλίου)

 Ενθύμιον από το Θησείον για τους «25» της ΕΕ

read more "Ανασκόπηση 2003 Εικόνες μιας χρονιάς "